Invisible Shield

  Ik moet eerlijk zijn… ik ben het spuugzat. Letterlijk én figuurlijk. Inmiddels ben ik al drie weken ziek. Verkoudheid, een belabberde weerstand, knallende hoofdpijn, en het ergste van alles: het hoesten. Zoveel slijm dat ik soms letterlijk stik tijdens het eten of drinken. Eng, pijnlijk en frustrerend. Elke hoestbui voelt alsof m’n ribben er straks mee ophouden. Mijn energie? Niet vooruit te branden. En als klap op de vuurpijl is één oor ook nog volledig dichtgeklapt. Superhandig, als je al zo weinig prikkels aankan. Ondertussen heb ik drie keer bij de huisarts gezeten. Ontstekingswaarden zijn gelukkig in orde dus dat is iets. Maar verder? Tja. Er wordt nu gekeken of ik überhaupt antibiotica mag gebruiken in combinatie met mijn huidige medicatie. Alles moet namelijk afgestemd worden op de Rituximab die ik gebruik. En ja, die doet z’n werk… misschien zelfs iets té goed, want ik voel me uitgeput tot op het bot. Stiekem heb ik spijt dat ik mijn scootmobiel heb weggedaan. Ik dacht da...

  Woensdag was het zover: de tweede (en voorlopig laatste) kuur Rituximab stond op de planning. Vroeg uit de veren, om 04:30 uur om precies te zijn. Want om 07:30 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Om 05:30 uur reden we de snelweg op, met nog halfslaperige ogen. Net voor zevenen kwamen we aan. Mooi op tijd! Maar helaas… het infuus niet. Want tja… de reumatoloog had tijdens mijn controle een week eerder alle medicatie gepauzeerd en niemand had blijkbaar de memo gekregen om weer iets klaar te zetten. Dus daar zaten we: twee uur lang, letterlijk voor jan met de korte achternaam. Pas om 10:00 uur begon de voorbereiding en pas tegen 14:00 uur was ik klaar. Fijn hoor, zo’n halve dag ziekenhuis dat eigenlijk maar voor een paar uurtjes gepland stond. Ik was er niet per se blij mee, zullen we maar zeggen. Maar goed thuis aangekomen begon deel twee van de dag. Want nee, rusten zat er nog even niet in. Samen met mijn partner en Emma zijn we als een wervelwind door het huis gegaan: spullen...