Invisible Shield

Vandaag was weer een ziekenhuisdag. Ik keek er eerlijk gezegd best tegenop, vooral omdat ik bang was dat mijn prednison opnieuw omhoog zou moeten. Vorige week zijn zowel mijn linkerschouder als mijn kaak uit de kom geschoten. Door het langdurige gebruik van prednison zijn mijn botten zo broos geworden dat er bijna een elastiek-effect is ontstaan. Tijdens mijn slaap of wanneer iemand per ongeluk tegen me aan beukt, kan mijn schouder of kaak er zomaar uitschieten. Dat is weer zo’n ding dat ik blijkbaar moet accepteren. Tegenwoordig schrik ik nergens meer echt van. Gelukkig zit ik twee keer per week bij de fysiotherapeut, dus als het misgaat, zet hij het weer netjes terug. Ik heb zelfs instructies gekregen om het zelf te doen, maar… nee. Yikes. Geen pretje. Het goede nieuws? Mijn prednison gaat nu naar 2,5 mg per maand. Dit blijft zo tot maart, en dan mag ik er eindelijk definitief vanaf. De kinderwens wordt daardoor nog wel iets verder vooruitgeschoven. 2027 klinkt realistischer. En dat ...

 De laatste maanden voel ik me steeds verder wegzakken. Mijn gezondheid blijft achteruitgaan, ik ben vaak niet lekker en het voelt alsof ik langzaam in een zwart gat verdwijn waar ik moeilijk uit kan klimmen. Ik heb weinig om handen en mijn eigen bedrijf draait niet zoals ik had gehoopt. Elke keer probeer ik iets nieuws, iets waarvan ik denk dat het misschien wel aanslaat, maar telkens blijkt het toch niet het juiste te zijn. Alsof het simpelweg niet aantrekt, hoe hard ik ook werk. Misschien zijn er te veel mensen en bedrijven, misschien is het gewoon pech. Hoe dan ook, het frustreert me. Maar ik laat mezelf niet zomaar uit het veld slaan. De wachttijd bij Mentaal Beter is lang. Ik had echt gehoopt dat ik op dit moment al hulp zou hebben gekregen. Maar de realiteit is 192 wachtdagen, sinds augustus. Een half jaar wachten, terwijl je ondertussen geduld moet bewaren en jezelf bij elkaar moet houden. En soms vraag ik me af wat er gebeurt als mijn gedachten straks verder wegdrijven dan...