Is het echt zo donker?

 De laatste maanden voel ik me steeds verder wegzakken. Mijn gezondheid blijft achteruitgaan, ik ben vaak niet lekker en het voelt alsof ik langzaam in een zwart gat verdwijn waar ik moeilijk uit kan klimmen. Ik heb weinig om handen en mijn eigen bedrijf draait niet zoals ik had gehoopt. Elke keer probeer ik iets nieuws, iets waarvan ik denk dat het misschien wel aanslaat, maar telkens blijkt het toch niet het juiste te zijn. Alsof het simpelweg niet aantrekt, hoe hard ik ook werk. Misschien zijn er te veel mensen en bedrijven, misschien is het gewoon pech. Hoe dan ook, het frustreert me. Maar ik laat mezelf niet zomaar uit het veld slaan.

De wachttijd bij Mentaal Beter is lang. Ik had echt gehoopt dat ik op dit moment al hulp zou hebben gekregen. Maar de realiteit is 192 wachtdagen, sinds augustus. Een half jaar wachten, terwijl je ondertussen geduld moet bewaren en jezelf bij elkaar moet houden. En soms vraag ik me af wat er gebeurt als mijn gedachten straks verder wegdrijven dan ik nog kan bijhouden. Wat als ik mezelf niet meer kan inhalen? Ik heb het antwoord niet. Dus probeer ik mezelf bezig te houden: blijven werken, mijn bedrijf overeind houden, tijd doorbrengen met familie, leuke dingen doen met vrienden.

Daarnaast ben ik begonnen aan een roman, volledig in het Engels. Ik hoop die volgend jaar te kunnen uitgeven. Ik hou simpelweg niet van de Nederlandse taal, hoe ironisch dat ook klinkt, en ik lees zelf ook het liefst in het Engels. Ik weet niet of het gaat lopen, maar na twee jaar schrijven voor de Amerikaanse app Chapters en 24 interactieve boeken verder, werd ik benaderd door een Amerikaanse uitgever. Dat moment zette iets in mij aan. Als een officiële publisher interesse toont, moet ik dat misschien serieus nemen. Dus besloot ik ervoor te gaan. Niet alleen als carrièrestap, maar ook als houvast, iets om me uit de donkere sleur te trekken. Want ik wil mezelf niet verliezen in die donkerte. Ik wil blijven wie ik was: die gezellige jonge vrouw die plezier had in haar werk, afsprak met vrienden en genoot van het leven. Niet de versie die ik nu langzaam lijk te worden.

Fysiek gaat het ook minder. Volgende week dinsdag moeten we weer naar het ziekenhuis. Er wordt opnieuw bloed geprikt en mijn partner wil een aantal vragen stellen aan de reumatoloog. Hopelijk krijgen we meer duidelijkheid over hoe het nu verder moet. Op vrijdag 12 december komt de ergotherapeut weer langs. Zij heeft eerder een test afgenomen en dan krijg ik eindelijk de uitslag. Ik ben benieuwd, misschien zelfs een beetje gespannen.

Voor nu sluit ik af. Ik hoop dat ik volgende week meer medische inzichten kan delen. En misschien, heel misschien, ook een beetje meer licht.